وسوسه خنکای آب؛ وقتی شنا به بهای جان تمام میشودپیشبینی برداشت ۱۵۰۰ تُن خرما از نخیلات دزفولدزفول آماده برای گرامیداشت هفته دفاع مقدسجیبها سبک، اجارهها سنگین؛ مستأجران دزفول در تنگنای مسکنگدایان کارتخواندار؛ وقتی تکدیگری به کسبوکار تبدیل میشوداچپیوی مهمترین عامل سرطان دهانه رحم استدیپلماسی التماسی منافع ملی را تأمین نمیکندپس از پنج سال انتظار؛ گذشت خانواده مقتول، محکوم به قصاص را از اجرای حکم رهایی داد
📝 نوشته علی دباغ
🔴 روزگاری نه چندان دور، حرمت مادر برای بسیاری خط قرمز بود؛ حرمتی که نسلهای پیش برایش هزینه دادند، ایستادگی کردند و بخشی از فرهنگ و غیرت این سرزمین میدانستند. اما امروز، گویی این خط قرمز هر روز کمرمقتر میشود.
کافی است دو نفر بر سر نتیجه یک مسابقه فوتبال، اختلافی سیاسی، یک تصادف رانندگی یا حتی یک بحث ساده در فضای مجازی رو بهروی هم قرار گیرند، در بسیاری از موارد نخستین واکنش توهین به مادر است؛ انگار این واژهها به سادهترین ابزار تخلیه خشم تبدیل شدهاند.
در روزها و هفتههای اخیر نیز نمونههای متعددی از این رفتار در فضای عمومی دیده شده؛ از حاشیه ورزش، به ویژه فوتبال، گرفته تا مجادلات سیاسی و جدلهای بیپایان در شبکههای اجتماعی؛ اتفاقاتی که بسیاری از مردم آنها را دیده یا دربارهش شنیدهاند و همگی یک پیام مشترک دارند: حاشیه ناموسی بیش از آنکه استثنا باشد، در حال تبدیل شدن به یک عادت خطرناک است.
اما پرسش اصلی اینجاست؛ چه بر سر فرهنگ گفتوگوی ما آمده است که در اختلافی که هیچ ارتباطی با خانواده طرف مقابل ندارد، باید حرمت مادری شکسته شود که نه در آن بحث حضور دارد و نه نقشی در آن اختلاف ایفا کرده؟ نگرانکنندهتر از خود این توهینها، عادی شدن آنهاست.
امروز بسیاری از نوجوانان و جوانان، این الفاظ را هر روز در فضای مجازی، برخی مسابقات ورزشی یا حتی گفتگوهای روزمره میشنوند که زشتی آن به تدریج در حال فراموش شدن است. جامعهای که احترام به مادر را از زبان خود حذف کند، دیر یا زود احترام را از رفتار خود نیز از دست میدهد.
شاید وقت آن رسیده باشد که پیش از مطالبه اخلاق از دیگران، از خودمان آغاز کنیم. اختلاف، رقابت یا عصبانیت، هیچ کدام مجوز شکستن حرمت مادران این سرزمین نیست. حرمت مادر نباید قربانی هیچ اختلافی شود. احترام به مادر، سرمایه اخلاقی یک جامعه است و پاسداری از آن، مسئولیتی است بر عهده همه ما.
دیدگاهتان را بنویسید